Syndrom napięcia przedmiesiączkowego

powrót

Zdrowie

Syndrom napięcia przedmiesiączkowego (PMS – Premenstrual Syndrome) charakteryzuje się szeregiem rozmaitych zaburzeń funkcjonalnych, pojawiających się w okresie poprzedzającym menstruację (7–10 dni przed miesiączką) i zanikających podczas lub tuż po niej. Stanowi jedną z najczęściej spotykanych dolegliwości kobiecych.
Kosmetolog - zabiegi
Syndrom napięcia przedmiesiączkowego

Objawy PMS

Nie można mówić o PMS, dopóki pacjentka nie zgłosi się do lekarza, żeby znaleźć ulgę w swoich dolegliwościach, które stają się dla niej zbyt nieznośne. Pojęcie środowiska czy podłoża dolegliwości jest w tym przypadku bardzo istotne, ponieważ ono warunkuje najczęściej okoliczności pojawienia się tych objawów. Należy tu wspomnieć o nadwrażliwości, która powoduje wystąpienie zaburzeń neurofunkcjonalnych, z których najbardziej znane to fibromialgia i zespół drażliwego jelita. Środowisko może się jednak zmieniać, ponieważ objawy z upływem czasu stają się liczniejsze, trwalsze i poważniejsze, z dominacją jednego z nich.

W przypadku PMS zaobserwować należy wszystkie objawy fizjologiczne, które kobieta napotyka podczas cyklu. Jednym z najczęściej wymienianych jest ból i napięcie sutków. Manifestuje się często w postaci bólu i tkliwości piersi, może utrudniać ruchy ramion i sprawiać, że nawet dotyk ubrania jest nieprzyjemny.

Inne objawy, które mogą się również zdarzyć:

  • zmiana zachowania – większa nerwowość, nawet faza depresji neuropsychicznej;
  • wzdęcia;
  • bóle w okolicy miednicy;
  • przybieranie na wadze spowodowane zatrzymaniem wody (1–2 kg);
  • wypryski;
  • migrenowe bóle głowy;
  • bezsenność lub nadmierna senność.

Pojawienie się miesiączki powoduje zwykle ustąpienie tych objawów. Rozwój PMS jest zwykle nieprzewidywalny. Znika na ogół podczas zatrzymania miesiączki – w okresie menopauzy i ciąży. W rzadkich przypadkach może przeciągać się do kilku miesięcy.

Diagnoza

Według International Society for Premenstrual Disorder o PMS można mówić, jeśli objawy tego syndromu pojawiają się w większości cyklów w ostatnim roku. Muszą też ustępować na co najmniej tydzień w ciągu miesiąca.

Mechanizmy zaburzenia

Obecnie trudno jest dać klarowne wyjaśnienie sposobu pojawiania się PMS. Ustalono, że charakterystyczne przy tym schorzeniu są trudności z przepuszczalnością naczyń, a także objawy zastoinowe odpowiedzialne za obrzęki tkanek (mózgu, brzucha i piersi). Hormon nadnerczowy aldosteron jest jedną z przyczyn objawów PMS, powoduje bowiem zatrzymywanie sodu i powstawanie obrzęków. Czynniki psychiczne wpływają na zaburzenie mechanizmów owulacji i odpowiadają za modyfikacje równowagi neurowegetatywnej. W efekcie to wszystko nieuchronnie prowadzi do PMS. Jego objawy mogą się także pojawić w wyniku wstrząsu emocjonalnego, a zmiany jego nasilenia pozostają w wyraźnej zależności od epizodów życia płciowego oraz psychouczuciowego. Trzeba tu wspomnieć, że stres, jako forma agresji pochodzenia egzogennego lub endogennego, powoduje utratę magnezu. Gospodarka magnezowo- wapniowa zostaje więc zaburzona i w konsekwencji można stwierdzić również obniżenie poziomu wapnia w organizmie.

Czynniki ryzyka

Wiele czynników może zwiększyć ryzyko wystąpienia PMS albo nasilić jego objawy. Wymieńmy najważniejsze z nich:

  • na pierwszym miejscu stres – wiadomo, że może on spowodować zaburzenia układu nerwowego i hormonalnego;
  • otyłość;
  • nikotyna;
  • zaburzenia snu;
  • nadmiar alkoholu i kofeiny.

Sposoby zapobiegania

Prewencja polega częściowo na przyjęciu pewnych zasad higieniczno-dietetycznych, których wspólnym mianownikiem jest ograniczenie utraty magnezu i wapnia. W związku z tym należy:

  • ograniczyć spożycie soli, żeby zapobiec zatrzymywaniu wody;
  • ograniczyć spożywanie cukrów prostych, zwłaszcza pomiędzy posiłkami;
  • włączyć do diety cukry złożone i włókna pokarmowe;
  • unikać używek takich jak tytoń, alkohol, kofeina itp.;
  • włączyć do diety produkty bogate w wapń i magnez.

więcej w Cabines nr 50

Florent Amsallem
publikacje Cabines 50
do góry | powrót